Veel gestelde vragen over La Víspera

Hoe zijn jullie hier terecht gekomen en wat is er sindsdien gebeurd?             Reizend door Latijns Amerika in de jaren '81 en '82 werden we verliefd op ruimtelijk Bolivia en haar inwoners. Het schitterende uitzicht op de vallei van Samaipata -Samaipata betekent "Hoogte om uit te rusten"- en het heerlijke subtropische klimaat deden ons besluiten hier neer te strijken op een oud landgoed van 6 hectaren. 
We noemden het "La Víspera" = de "Vooravond": feest, verwachting, een nieuw Leven.
Met de jaren is La Víspera uitgegroeid tot een Organisch Paradijs met honderden inheemse bomen en tuinen vol bloemen. Op tientallen terrassen kweken we een grote variëteit van aromatische kruiden, groenten en eetbare bloemen, die in het Herbolario verwerkt worden tot medicinale kruidenmengels, thee's, keukenkruiden, massage-olieën, tincturen, chutneys, jams en nectars.

Finca La Víspera herbergt zo'n 90 vogelsoorten, leguanen en zoogdieren als: Andeshert, vossen, egels, dassen, stinkdieren en cavia's. We hebben gelukkige honden en rijpaarden.

Wat was er eerst of is alles in een keer gebouwd?
       We begonnen met ons eigen huis (1984) en vervolgens de groentetuin, eerst nog voor eigen gebruik en vanaf 1988 verkoop naar Santa Cruz, alles biologisch. Het eerste gastenhuis bouwden we omdat we zoveel bezoek uit NL kregen. Net toen dat klaar was (1989) kwam het weekendtoerisme uit de grote stad Santa Cruz op gang, nadat de weg was geasfalteerd. In 1990 begonnen we met internationaal toerisme, waardoor we langzaamaan de andere gastenhuizen en de camping konden toevoegen. Voor de bouw maakten we waar mogelijk gebruik van natuurlijke materialen uit de streek. Door het succes van de kruidenproducten verrees het Herbolario (1997) op de ruïne van een oud huisje en breidden de productieterassen zich uit tot 40. Ondanks dat alle huizen en de camping eigen keukens hebben besloten we tot de inrichting van het Tuincafé (2002) wat nu het hart van de finca is. Met de aanleg van het Heempark (2004) ontsloten we de laatste 2 hectaren land. Om de rust thuis te garanderen verhuisden we de Receptie naar Casa Tradicional (2006). Om te mediteren en helemaal op onszelf te zijn bouwden we tot slot Atma in 2010, een schattig klein rond huisje met plantendak dat je tegenkomt als je door het park naar boven richting "troon" loopt.

Zijn jullie van huis uit tuinders en bouwers?
       Marga komt uit een familie waar schoonheid, muziek, schrijven, de Bres, ontwerpen, tekenen, tuinen, mooi eten, theater, kleuren en stoffen een grote nadruk kregen, en staat bekend als een helder en uitgesproken mens. Pieter is een telg uit een geslacht van kluizenaars, caféhouders en kruideniers, houdt van bouwen, waterwerken, paarden, honden, mensen en bomen, en is een echte bourgondiër. Beiden werkten we 10 jaar als klinisch psycholoog, vooral binnen het onderwijs. Pieter, die van jongsaf piano speelt en zingt (Bach, tango's en Randy Newman, enz), heeft toen in de avonduren de opleiding pianostemmer gedaan in Amsterdam. De eerste 8 jaar hier kwamen onze inkomsten uit 4 maanden per jaar stemmen en restaureren van piano’s in heel Bolivia, aanleiding voor beiden om het land goed te leren kennen, want vaak restaureerden we samen. Hier hadden we alle ruimte om met onze talenten te woekeren en ons eigen paradijs te creëren. We noemen het vaak ons kloostertje met twee paar schoenen onder het bed.

Hier voelt alles zo in evenwicht, en al die details! Hoe is jullie dat gelukt?
       Organisch, stap voor stap, elke dag weer goede aandacht, een afstemmen op je eigen passie, de streek, op materialen die hier voorhanden zijn, gecombineerd met zakelijk inzicht en goede administratie. Openstaan voor de verrassende talenten van al die mensen die hier in de loop der tijd aan hebben meegebouwd. Tegenslagen en teleurstellingen als uitdaging zien, je inleven in hoe gasten het graag zouden willen aantreffen, ruimhartig zijn. Onze afwisselende motto´s waren: Life is a daring adventure, or nothing; en: Is the playground feeling still there? Nu simpelweg: Licht, Lucht & Liefde.
De natuur is onze grootste supporter. We stemmen ons af op wat ons wordt aangereikt. Denk niet dat we rijk zijn geworden in geld, dit paradijs en onze band met de aarde & de kosmos vormen onze rijkdom.

Plaatselijk personeel: Wonen ze hier, aantal, opleidingsniveau, verloop, sfeer?
       Allen wonen in het dorp, 5 vrouwen en 2 mannen (21-40 jaar) met jonge kinderen thuis, en 2 jongens (16-20 jaar) die deels naar avondschool gaan. Opleidingsniveau is laag en ligt tussen een paar jaar middelbare school, einddiploma en deels middelbaar landbouwonderwijs. De computer kennen ze nauwelijks. Allen komen uit arme gezinnen, zijn bijzonder praktisch, verbazingwekkend handig en houden van schoonheid. Hier leert ieder de verantwoordelijkheid voor een breed takenpakket op zich te nemen, oog te krijgen voor het geheel, teamwork, en leidt nieuwelingen op. We tasten voortdurend hun grenzen af en dagen ze uit. In Bolivia is dit nogal radicaal, normaal krijgt personeel alleen maar beperkte opdrachten. De helft haakt af, degenen die blijven komen helemaal tot bloei. We kunnen veel aan hen overlaten. Een sfeer van aandacht en toewijding, daar streven we naar. Als ze zich beginnen te herhalen is het hun beurt om een volgende op te leiden, gaan ze studeren, of verder naar een volgende baan of eigen bedrijfje.

Hoe zijn jullie ervaringen met buitenlandse vrijwilligers, medewerkers en stageaires?
       We zijn hier een leef/werkgemeenschap die diep verankerd is in wederzijds respekt, vertrouwen en verantwoordelijkheid. Onlosmakelijk verbonden met de Natuur, ons Huis. Alle werkgebieden zijn van wezenlijk belang voor de evenwichtige voortgang van dit project. Ieder leert elke dag. We hebben hier stageaires gehad van biologische landbouw-, bedrijfs- en toerismeopleidingen,  vrijwilligers en betaalde medewerkers (verschillende beroepsgroepen, lokaal salaris) die 1 maand tot 1,5 jaar bleven. Vaak geven de vrijwilligers aan iets nieuws te willen leren, meestal tuinwerk of overal meedraaien om te weten te komen hoe de finca 'werkt'.  De buitenlanders die direkt willen managen, hun opleiding niet kunnen loslaten, het liefst in het kantoor zitten of al veranderingen ('verbeteringen') voorstellen voordat ze hier werkelijk 'geland' zijn, zijn meestal snel vertrokken. Degenen die open staan, zich kunnen verbinden en meegaan met wat hier is, hebben de ervaring van hun leven. Het is altijd ingrijpend, voor hen en voor ons, variërend van wederzijds zeer inspirerend & levenlange vriendschappen, tot desillusie.
Humor, flexibiliteit en een goede chemie zijn de essentiële ingrediënten voor succes gebleken.

Wat zijn de perspectieven voor de finca?

      Na 28 jaar opbouw en eindeloze creativiteit, zijn wij (60+) toe aan meer voor ons uit mijmeren, memoires schrijven, muziek maken en reizen. We zouden ons LEVEN & WERK graag met meer Geestverwanten willen DELEN en onze praktische en spirituele kennis overdragen.