Wat zijn de perspectieven voor
de finca?
Na
28 jaar opbouw en eindeloze creativiteit, zijn wij (60+) toe
aan meer voor ons uit mijmeren, memoires schrijven, muziek maken en reizen. We
zouden ons LEVEN & WERK graag met andere Geestverwanten
willen DELEN en onze
praktische en spirituele kennis overdragen.
Hoewel er voor ons nu een evenwicht lijkt te bestaan tussen alle
activiteiten, zien we een mogelijke verrijking van de Finca in:
Spa-faciliteiten,
een permacultuur- en/of meditatiecentrum, een echte chef in
het tuincafé en ook ‘s avonds open, de traditionele verwerking van
kruiden, moderniseren en Weleda-achtige producten maken van hogere
kwaliteit,
een kindertuin, een chutneyfabriekje, …….
Als je je aangetrokken voelt tot deze finca en onze wijze van leven &
werken, volg je de volgende stappen:
-
Kom langs en word
Vrijwilliger
-
Wanneer we ons bij elkaar op ons gemak voelen word je
Participant.
Nieuwe ideeën zijn welkom.
Je woont op de finca en geleidelijk aan word je er deel van. Of je vertrekt weer.
Wanneer
we samen akkoord gaan dat je blijft, verbind je je
volledig met de finca en de mensen die hier leven & werken
en word je Medebewoner.
Je
gaat er je eigen heerlijkheid van maken.
Wat was er eerst of is alles in een keer gebouwd?
We begonnen met ons eigen huis (1984) en vervolgens de groentetuin,
eerst nog voor eigen gebruik en vanaf 1988 verkoop naar Santa Cruz. Het
eerste gastenhuis bouwden we omdat we zoveel bezoek uit NL kregen. Net
toen dat klaar was (1989) kwam het weekendtoerisme uit de grote stad
Santa Cruz op gang, nadat de weg was geasfalteerd. In 1990 begonnen we
met internationaal groepstoerisme, waardoor we langzaamaan de andere
gastenhuizen en de camping konden toevoegen. Door het succes van de
kruidenproducten verrees het Herbolario (1997) op de
ruïne van een oud huisje en breidden de
productieterassen zich uit tot 40. Ondanks dat alle huizen en de camping
eigen keukens hebben besloten we tot de inrichting van het Tuincafé
(2002) wat nu het hart van de finca is. Met de aanleg van het
Heempark (2004) ontsloten we de laatste 2 hectaren land. Om de rust
thuis te garanderen verhuisden we de Receptie naar Casa Traditional
(2006).
Zijn jullie van huis uit tuinders en bouwers?
Marga komt uit een familie waar schoonheid, muziek, schrijven, ontwerpen,
tekenen, tuinen, mooi eten, theater, kleuren en stoffen een grote nadruk
kregen, en staat bekend als een helder en uitgesproken mens. Pieter is
een telg uit een geslacht van kluizenaars, caféhouders en kruideniers,
houdt van bouwen, waterwerken, paarden, honden, mensen en bomen, en is
een echte bourgondiër. Beiden werkten we 10 jaar als klinisch psycholoog,
vooral binnen het onderwijs. Pieter, die van jongsaf piano speelt, heeft
toen in de avonduren de opleiding pianostemmer gedaan in Amsterdam. De
eerste 8 jaar hier kwamen onze inkomsten uit 4 maanden per jaar stemmen
en restaureren van piano’s in heel Bolivia, aanleiding voor beiden om
het land goed te leren kennen, want vaak restaureerden we samen. Hier
hadden we alle ruimte om met onze talenten te woekeren en ons eigen
paradijs te creëren.
Hier voelt alles zo in evenwicht, en al die details! Hoe is
jullie dat gelukt?
Organisch, stap voor stap, elke dag weer goede aandacht, een afstemmen
op je eigen passie, de streek, op materialen die hier voorhanden zijn,
gecombineerd met zakelijk inzicht en goede administratie. Openstaan voor
de verrassende talenten van al die mensen die hier in de loop der tijd
aan hebben meegebouwd. Tegenslagen en teleurstellingen als uitdaging
zien, je inleven in hoe gasten het graag zouden willen aantreffen,
ruimhartig zijn. Onze afwisselende motto´s zijn: Life is a daring
adventure, or nothing; en: Is the playground feeling still there?
De natuur werd onze grootste supporter. Denk niet dat we rijk zijn
geworden in geld, dit paradijs is alles wat we hebben. Het ziet ernaar
uit dat de band met de aarde & de kosmos onze uiteindelijke
beloning zal worden.
Plaatselijk personeel: Wonen ze hier, aantal, opleidingsniveau,
verloop, sfeer?
Allen wonen in het dorp, 4 vrouwen en 1 man (24-37 jaar) met jonge
kinderen thuis, en 3 jongens (15-19 jaar) die deels naar avondschool gaan.
Opleidingsniveau is laag en ligt tussen een paar jaar middelbare school,
einddiploma en deels middelbaar landbouwonderwijs. De computer kennen ze
nauwelijks. Allen komen uit arme gezinnen, zijn bijzonder praktisch,
verbazingwekkend handig en houden van schoonheid. Hier leert ieder de
verantwoordelijkheid voor een breed takenpakket op zich te nemen, oog te
krijgen voor het geheel, teamwork, en leidt nieuwelingen op. We tasten
voortdurend hun grenzen af en dagen ze uit. In Bolivia is dit nogal
radicaal, normaal krijgt personeel alleen maar beperkte opdrachten. De
helft haakt af, degenen die blijven komen helemaal tot bloei. We kunnen
veel aan hen overlaten. Een sfeer van aandacht en toewijding, daar
streven we naar. Als ze zich beginnen te herhalen is het hun beurt om
een volgende op te leiden, gaan ze studeren, of verder naar een volgende
baan of eigen bedrijfje.
Hoe zijn jullie ervaringen met buitenlandse medewerkers,
stageaires en vrijwilligers?
We hebben hier stageaires van biologische landbouw-, bedrijfs- en
toerismeopleidingen gehad, hoog opgeleide medewerkers (verschillende
beroepsgroepen) die 4 maanden tot 1,5 jaar bleven en vrijwilligers voor
kortere periodes. Cruciaal is het verschil in werkritme, vaardigheden en
opleidingsniveau tussen hen en de rest van de staf inclusief ons beiden.
Intensieve ervaringen variërend van wederzijds zeer inspirerend &
levenlange vriendschappen, tot desillusie.
Humor, flexibiliteit en een goede chemie zijn de essentiële ingrediënten
voor succes gebleken.
|
|
|
